Tvö skrautleg veggspjöld, eitt orð sameiginlegt, og heimur ólíkur undir.

Settu aPS veggplataog PVC veggspjald hlið við hlið, og meðalkaupandi getur ekki greint þá í sundur. Báðir koma í hvítu eða viðarkorni, báðir eru léttir, báðir eru seldir undir sömu óljósu setningunni: skreytingar veggplötu.

Þeir eru ekki sami hluturinn. Þetta eru tvö mismunandi plastefni með tveimur mismunandi efnafræði og munurinn ákveður nákvæmlega hvar hvert og eitt tilheyrir - eða hvar það bilar hljóðlega.

Ruglið byrjar á einu orði sem er of mikið: plast. Kallaðu tvö efni „plast“ og hugurinn skráir þau í sömu skúffuna, eins og það eina sem skipti máli sé að hvorugt sé tré.

Sú skúffa er gildra. Plastverksmiðja rekur tugi mismunandi fjölliða og geta tvær þeirra verið eins langt á milli í hegðun og fura og steinsteypa. Pólýstýren og pólývínýlklóríð eru tvær slíkar fjölliður sem pressast í sama skrauthlutverkið - og sú staðreynd að þau líta eins út í sýningarsal er slysið sem heldur kaupendum í uppnámi.

Kauphvötin er fyrirsjáanleg: ef tvö spjöld líta eins út skaltu kaupa þá ódýrari.

Það eðlishvöt er aðeins öruggt ef spjöldin tvö eru úr sama efni. Hér eru þeir það ekki - og sá ódýri er ekki ódýr af þeirri ástæðu sem flestir kaupendur gera ráð fyrir.

PS spjaldið lítur út fyrir að vera í sýningarsal - en útlitið er það eina sem segir þér ekki úr hverju það er gert.

Munurinn liggur ekki í litnum, mynstrinu eða lagskiptunum. Allt þetta er yfirborðsklæðning. Hinn raunverulegi munur er í sameindagrunni efnisins undir - og það er ósýnilegt samkvæmt skilgreiningu.

Pólýstýren er keðja kolefnisatóma hengd með fyrirferðarmiklum bensenhringjum, uppbygging sem gerir fasta efnið stíft, brothætt og létt þegar það er froðukennt. Pólývínýlklóríð er kolefniskeðja prýdd klóratómum eftir lengdinni, sem breytir öllu um hvernig efnið brennur, hvernig það beygist og hversu lengi það lifir utandyra. Sama hlutverk, sama hilla í sýningarsal, allt aðrar hegðunarreglur.

Það klór er ekkert smáatriði. Það er ástæðan fyrir því að PVC spjaldið er náttúrulega tregt til að brenna á meðan PS spjaldið kviknar auðveldlega og dreypir logandi dropum þegar það fer. Það er ástæðan fyrir því að PVC getur setið í beinu sólarljósi í mörg ár með réttu sveiflujöfnunarefninu, á meðan PS gulnar og verður krítarkennt eftir eitt sumar. Atómið sem enginn sér er það sem ræður mestu um frammistöðuna.

Sem þýðir að nafn spjaldsins er að vinna mikið af hljóðlátri vinnu. Lestu aðeins um hvað aðskilurvínyl veggplöturúr valkostunum, og myndin skerpist hratt: „PVC“ og „PS“ eru ekki tvær einkunnir af sama hlutnum, heldur tvö mismunandi efni sem deila vegg.

Marmaraútlitið er prentun. Klórinn í burðarásinni er það sem í raun og veru gerir verkfræðina.

Þú getur ekki séð sameindahrygg í sýningarsal, en þú getur keyrt þrjú lítil próf sem afhjúpa það. Ekkert þeirra þarfnast rannsóknarstofu.

Í fyrsta lagi beygjan. Beygðu ræma af hverju spjaldi. PVC beygir, gefur og fjaðrar aftur; þunnt PVC-tunga er hægt að brjóta saman án þess að smella. PS er stífari og brothættari - beygðu það nógu langt og það klikkar í kantinum frekar en að gefa eftir. Í flutningi og uppsetningu er þessi stökkleiki þar sem PS sýnir fyrsta veikleikann: rifin horn og brotnar skornar brúnir.

Í öðru lagi, loginn. Haltu kveikjara við rusl og munurinn er ótvíræður. PVC, hlaðið klór, er náttúrulega sjálfslökkandi; dragðu logann í burtu og hann hættir að brenna. PS grípur auðveldlega, brennur við dropi og heldur áfram. Fyrir hvert rými þar sem brunaöryggi er alvarlegt áhyggjuefni, leysir þetta eina próf rökin áður en reykskynjarinn gerir það.

Í þriðja lagi veðrið. Hvorug spjaldið dregur í sig vatn, sem kemur fólki á óvart sem heldur að ódýrari hljóti að vera sá sem rotnar. Sú forsenda er röng - hin raunverulega skillína utandyra er UV og hiti, ekki raki. PVC með sveiflujöfnun ypptir öxlum frá sólinni; PS brotnar niður, gulnar og duftir. Spurningin er ekki hvaða spjaldið blotnar heldur hver lifir af sólina sem þurrkar hana út.

Vatn er rauð síld. Eldur og beygja eru þar sem plastin tvö hætta loksins að þykjast vera sama varan.

Ef að síðustu þrír kaflarnir eru mörg orð, þá er stutta útgáfan, sett þar sem hún á heima - hlið við hlið.

Lestu töfluna frá toppi til botns og ákvörðunin tekur næstum því sjálf. Ef spjaldið er að fara eitthvert skrautlegt, innandyra, áhrifalítið og kostnaðarmikið - veggur, grill, skjáflöt - gerir PS verkið fyrir minna. Ef það er að fara eitthvað blautt, sólríkt, eldviðkvæmt eða viðkvæmt fyrir einstaka höggi, er PVC ekki dýri kosturinn; það er eini kosturinn sem ekki þarf að skipta út snemma.

Gildan er ekki sú að eitt efni sé betra. Gildran er að kaupa annað efni fyrir vinnu hins vegna þess að þeir litu eins út á vörulistamynd.

PS vinnur sér sess í léttum innréttingum innandyra - bara ekki í þeim störfum sem krefjast hörku PVC.

Núna ætti forgangsröðunin að vera skýr og hún gengur í öfuga átt frá vana. Flestir kaupendur byrja á verði. Hinn skynsami kaupandi endar með því.

PS er raunverulega ódýrara og fyrir rétta vinnu er þessi ódýrari spjald rétti, jafnvel snjallari, valið. Að borga fyrir hörku PVC á eingöngu skrautlegum innvegg er sóun. En um leið og forritið biður um rakaþol, brunaöryggi eða að lifa af í sólarljósi, hættir ódýrari spjaldið að vera ódýrara - það verður endurtekinn kostnaður, greiddur aftur í skipti, viðgerðir og svarhringingar.

Svo verðbilið er raunverulegt, en það er það síðasta sem þú ættir að bera saman, ekki það fyrsta. Ákveðið fyrst hvað veggurinn þarf að þola. Þá velur efnið sjálft og verðið einfaldlega staðfestir valið. Þetta er einmitt svona röksemdafærsla sem á heima í almennieftirlitsferli framleiðanda, þar sem vilji birgja til að tala hreint út um efni segir þér meira en nokkur bæklingur mun nokkurn tíma gera.

Spyrðu úr hvaða plasti spjaldið er og hvers vegna. Birgir sem svarar í einni heiðarlegri setningu er meira virði en sá sem svarar í litatöflu.

Fyrir blauta og sólríka staði þarf spjaldið að vinna sér sess - og PVC er það sem er byggt fyrir það.

Allt ruglið á rætur að rekja til eins orðs sem vinnur of mikið. „Plast“ flettir út vöruhús fullt af mismunandi efnum í einn andlegan flokk og „skrautveggspjald“ lýkur verkinu með því að láta tvö mismunandi plast hljóma skiptanlegt.

Þeir eru það ekki. PS og PVC deila vegg og hillu í sýningarsal, en ekkert annað sem skiptir máli - ekki hörku, ekki eldur, ekki sólin. Þegar nöfnin tvö hætta að hljóma eins og samheiti hættir kaupákvörðunin að vera fjárhættuspil á ljósmynd og verður einföld spurning um hvað veggurinn þarf að lifa af.